Toch ligt daar heel mijn jeugd.
Ik woonde er van mijn tweede tot mijn twee-entwintigste jaar. Veel van mijn oude vrienden zijn, net als ik, vertrokken naar elders. Sommigen zijn al dood en voor degenen die ik dan per ongeluk eens onmoet, geldt: ik heb niks meer met die mensen.
In mijn huidige woonplaats woon ik al 34 jaar, meer dan de helft van mijn leven.
Hier heb ik wortel geschoten. De veranderingen die zich hier voltrokken, zag ik geleidelijk gebeuren.
Als ik weer eens een hoogstenkele keer in dat andere plaatsje kom, schrik ik me wild als ik zie wat daar weer is veranderd.
Hier voel ik me het meest thuis maar ik mís ook iets: een gezamenlijke geschiedenis. Vrienden van school kom ik hier niet tegen, mensen kennen mijn ouders niet, noch de rest van mijn familie, ik ben import. Dat is toch een ‘status aparte’.
‘Weet je nog?’, is iets wat ik zelden zeg.
Het feit dat ik getrouwd ben met iemand die hier wel vandaan komt, waarvan de familiegeschiedenis bekend is bij de andere ‘inboorlingen’ maakt dat een beetje goed, maar verder dan ‘de vrouw van’ zal ik het nooit schoppen.

Ik heb hier een sociaal netwerk opgebouwd.
Ik heb in die 34 jaren heel veel mensen leren kennen en als ik op straat loop word ik begroet. Ik heb hier ook vrienden gemaakt. Geen tientallen maar wel stuk voor stuk mensen waar we op kunnen bouwen, en zij op mij, op ons.
Hier, waar ik nu woon, verwacht ik ook de rest van mijn leven te blijven wonen.
Ik wil hier oud worden, mijn uitvaart zal ook hier plaatsvinden.
Maar erbij horen zal ik nooit.
Hier niet en daar ook niet meer.

Zo’n kat is een huisdier en wij hadden ons ook heilig voorgenomen dat we het beestje binnen zouden houden. En van medio mei tot 25 december deden wij dat ook. Op eerste kerstdag echter, nadat wij thuiskwamen uit de kerk, was dat voornemen daaromtrent – voor wat mijzelf betrof -  binnen enkele seconden wel zeer rigoureus veranderd. Ik graaide het beest bij haar nekvel, opende de achterdeur en wierp het loeder zover ik kon de sneeuw in.
Zo! Dat had ze verdiend!
Bij het optuigen van de kerstboom hadden we toch best veel rekening gehouden met de nieuwe huisgenoot. De onderste meter was versierd met onbreekbaar materiaal, pas daarboven hingen de ouderwetse glazen ballen. In de dagen voor kerst hadden we Foetsie iedere keer gecorrigeerd als ze interesse toonde voor de diverse kerstversieringen. Dat leek geslaagd te zijn, want iedere ochtend stond de boom er nog gewoon.
Maar na onze kerstkerkgang lag de versierde spar diagonaal in de woonkamer, te midden van ontelbare glasscherven. Mijn serene kerststemming was op slag bedorven.
Luidkeels miauwend betoogde Foetsie aan de achterdeur dat ze er spijt van had, dat ze het nooit meer zou doen en dat ze naar binnen wilde. Nadat mijn ergste woede was bekoeld en de kamer zeer grondig gestofzuigd, hebben we haar maar weer binnen gelaten. Vanaf dat moment was ons huisdier echter geen binnenkat meer.

Foetsie was niet ons enige huisdier. We hadden er nog een, net als Foetsie ook zwart met een witte bef en vier witte pootjes. Een komisch gezicht als je ze samen zag. Als wij Fretje, de hond die onze zoon voor zijn achtste verjaardag had gekregen, uitlieten, ging Foetsie meestal mee. Ook wanneer we in het bosje met populieren, vlak bij ons huis, gingen wandelen. Beide dieren vonden eekhoorntjes heel leuke speelkameraadjes. Fretje zat nogal eens onderaan ’n boom, waarin een eekhoorn was geklommen, te janken van: kom nou terug naar beneden, joh, we waren net zo leuk aan het spelen. Tja, honden kunnen niet in bomen klimmen. Poesjes wel. Wat zij echter, in tegenstelling tot een eekhoorn, niet kunnen, is van de ene boomtop naar de andere springen.
Populieren kunnen héél hoog worden, zijn tamelijk dun en de toppen zwiepen vervaarlijk, als je bovenin zit. Ik weet dat niet uit eigen ervaring maar lieden die het wel geprobeerd hebben, vertelden mij dat. Dat vond onze Foetsie blijkbaar ook, ze durfde niet meer terug.
Nadat we een uur onderaan de boom hadden staan wachten, besloten we dat het welletjes was en gingen we maar naar huis. Ze zou er wel uitkomen. Katten hebben negen levens. We hadden niet verwacht dat het drie dagen en nachten zou duren voordat ze – graatmager – ineens weer op de stoep stond.
Het leek of Foetsie nu haar lesje had geleerd. Ze bleef netjes rondom het huis en als wij het bosje in gingen met de hond, bleef zij aan de rand op ons wachten.

Een kattenluikje hebben wij nooit gehad. Ik was degene die steeds de deur opende wanneer onze poes aangaf dat ze erin of eruit wilde. Alle afspraken daarover ten spijt was ik ook degene die het beest voorzag van eten en drinken en de kattenbak verschoonde. Iedereen weet dat een hond een baas heeft en een kat personeel. En in ons geval was ik dus dat personeel.
De frequentie waarmee het secreet erin en eruit wou, was zo hoog dat we vaak niet wisten of ze nu binnen of buiten was. Ach, als het etenstijd was kwam ze wel tevoorschijn en ook ’s nachts was ze doorgaans binnen.
Haar nachtelijke slaapplek was namelijk bij mijn dochter in bed. Voordat ik zelf naar bed ging, wierp ik gewoontegetrouw altijd even een blik in de beide kinderkamers. Bij het zien van die twee kopjes boven het dekbed op de kamer van mijn dochter moest ik me iedere avond weer inhouden om niet hardop ‘aaah’ te roepen. Zo vervelend als overdag zowel kat als puberdochter konden wezen, zo vertederend waren ze beiden als ze samen sliepen.

Maar op een dag, Foetsie was toen al jarenlang bij ons, was het weer prijs.
Het was grote vakantie, de kinderen waren thuis en de kat niet. Ze was ook de afgelopen nacht niet binnen geweest, mijn dochter had alleen geslapen.
Het regende al dagenlang dat het goot en we vonden het superzielig dat ons poesje ergens buiten was. We gingen dus zoeken.
‘Kijk vooral in de bomen!’, gaf ik de kinderen als advies.
Ze was nergens te vinden. Niet in de populieren en ook niet platgereden langs de weg. De kinderen hadden vriendjes die ook hadden helpen zoeken en zij hadden het idee geopperd om posters aan lantaarnpalen op te hangen. Nadat er weer een nacht voorbij was zonder dat onze Foetsie was opgedoken, stonden we op het punt om dát dan maar te doen. Tenminste, zodra het beter weer zou worden, nu was dat zinloos. Niet alleen zou zo’n poster verregenen, maar wie bleef er nou in de stromende regen stilstaan om ‘n poster te lezen?
We hadden een beetje hoop dat ze tijdelijk een ander thuis had gevonden. Zoals in veel plaatsen het geval was, woonde ook in onze wijk een aantal bejaarde dames die ‘loslopende’ katten huisvestten. Vrouwen die het goed bedoelden en blijkbaar lekkerder voer hadden dan die beesten thuis kregen, maar niet leken te begrijpen dat ze in feite kattendiefstal pleegden.
We hoopten dus dat Foetsie op zo’n plaats was beland en dat zo’n dame die poster dan zou zien. Daar stonden we met zijn drieën over te praten toen we de afwas deden.
Ik hanteerde de vaatkwast, de kinderen hadden ieder een theedoek en ineens viel mijn oog over hun schouders op het raam in mijn schuurdeur.
Daar zag ik een kattenkopje. Dus dáár was ze al die dagen geweest.
Normaal kwamen we dagelijks een paar keer in de schuur, nu was het echter vakantie en met dit beestenweer had niemand een fiets nodig gehad, dus die schuur was al dagenlang niet open geweest.
De stumper was intelligent genoeg om te snappen dat wij alleen dat raam van de schuur konden zien, was naar dat raam gesprongen en daar hing ze dan, aan de nagels van de voorpootjes, luidkeels te miauwen!
Natuurlijk konden wij dat in de keuken niet horen, we zagen alleen haar bekje open en dichtgaan maar toen wij haar hadden verlost  bleek ze haar stembanden schor te hebben gemiauwd.

Foetsie is inmiddels al weer jaren in de kattenhemel, wij hebben geen thuiswonende kinderen meer en ook geen huisdieren. Mocht ik echter ooit nog een kat nemen, zal ik die waarschijnlijk Boemerang noemen, of Jojo.

Tot zover redeneerde ik goed. De redactie heeft gelachen.
Wie is er nou zo stom om te veronderstellen, dat een krant, die voor haar inkomsten deels afhankelijk is van adverteerders, een column zal plaatsen waarin zo’n adverteerder belachelijk wordt gemaakt? En niet zomaar een adverteerder, nee, eentje die zelfs veel geld voor een pop-up over heeft!
Helaas realiseerde ik me dat te laat. Pas nadat ik het had geschreven, herschreven en tenslotte op verzend had gedrukt, drong dat tot me door.
Het leverde me géén column op. Wel een mailtje van de hoofdredacteur waarin hij me bedankte voor het feit dat ik de redactie had doen schateren.
Maar of dat nou om dat ontbreken van die R was of om mijn naïviteit zal ik nooit weten.

Helaas is € 2.19 een bedrag waarvoor men geen hoge verwachtingen mag koesteren.
Het kabouterventje bleek al snel over een zeer onbetrouwbaar karakter te beschikken. Hij floot of floot niet, naar gelang zijn puntmuts stond. Als ik langsliep bleef het stil, kwam mijn man daarentegen langs dan floot hij alsof zijn leven er van afhing, hetgeen aan mij de verzuchting ontlokte: ‘Ja hoor, dat heb ik weer: een homoseksuele tuinkabouter.’

Soms ook, op heel mooie zomerdagen als wij in de tuin zaten, begon hij wel eens zomaar te fluiten. Wij haastten ons dan om kleren aan te trekken en er enigszins salonfähig uit te zien, maar jammer dan, er kwam niemand.
Het verschijnsel herhaalde zich, wij begonnen zelfs buurman al te verdenken dat hij ons voor het lapje hield, dat hij het was die zo ordinair liep te fluiten, toen wij ineens ontdekten wat de werkelijke oorzaak was. Een hoge boom, in de tuin van buurman, wierp aan het einde van de middag soms eventjes wat schaduw over die kabouter, die dan dacht dat er iemand langs liep, en derhalve floot.

De zomer is nu voorbij en vorig weekend kwamen vrienden ons helpen bij het verwijderen van wat coniferen, die veel groter waren gegroeid dan dat ooit mijn bedoeling was geweest. Ze stonden in de weg. In de weg voor de zon, ze wierpen te veel schaduw op ons terrasje maar ze waren ook hinderlijk over het tuinpad gaan groeien, wat ons met regenachtig weer een nat pak opleverde. Die dingen moesten eruit en dat gebeurde dus nu.
Het was een af- en aan geloop van jewelste en elke keer floot het onding.
Dan is zoiets al snel niet leuk meer, dan gaat het irriteren.
Ik besloot er korte metten mee te maken en nam het ding mee naar binnen. Die kabouter wist niet wat ‘m overkwam. Alles bewoog nu onophoudelijk. Het onbedaarlijk fluiten was niet om aan te horen. De hele tijd dat ik zat uit te zoeken hoe het batterijklepje open moest, ging hij daarmee door en het ventje is goed weggekomen. Op een haar na had ik hem stukgegooid, zo nerveus en gefrustreerd werd ik ervan!
Ten langen leste is het me gelukt.
Eindelijk was het stil.
De batterijtjes zijn weer opgeladen en het kaboutertje staat nu batterijloos in de tuin. Hij fluit niet meer, hoera.
En zeg nou zelf: € 2.19 voor zo’n leuk beeldje, dat is toch niet duur?

In het voorjaar zijn die beesten superonvoorzichtig. Of dit nou komt door hormonen, of door de kuikentjes die beschermd moeten worden, is me niet bekend, maar in de lentemaanden is het aantal onsmakelijke plakkaten nog veel groter dan tijdens de rest van het jaar.

Op een mooie dag in mei, als ik naar mijn dochter ga, is het weer eens goed raak. Als ze reeds helemaal platgereden zijn, dan kan ik er nog een beetje tegen, maar wanneer zo’n vogel nog herkenbaar is maakt de aanblik van deze ‘roadkill’ me vaak tot brakens toe misselijk.
Het is niet ver naar mijn dochter. Als ik daar aankom, kijkt ze naar een kookprogramma op TV. Mensen in witte jassen, allemaal een beetje aan de mollige kant zoals de meeste goede koks, proberen elkaar de loef af te steken bij het vervaardigen van allemaal dezelfde maaltijd. Ze snijden, hakken, dikken een saus in en uiteindelijk maken ze allemaal hun bord op. Het ene nog fraaier dan het andere, saus en citrusvruchten decoreren een langwerpig stuk vlees dat aan de buitenzijde mooi donkerbruin is en van binnen heerlijk sappig roze. Langzaam dringt het tot me door welk gerecht het is dat daar zo smakelijk wordt gepresenteerd.
Canard à l’Orange!
Dooie eend.
Op slag komt voor mijn geestesoog het beeld weer terug van het begin van mijn autoritje.
Zonder dat ik de tijd heb me te verontschuldigen vlieg ik kokhalzend uit mijn stoel en haal de wc-pot nog net op tijd…

Mijn vriend moest worden besneden. Wellicht speelde het enthousiasme waarmee wij, beiden geen twintig meer, ons overgaven aan de vleselijke geneugten die ons tevoren nooit zo veelvuldig ten deel waren gevallen, daarbij een rol? Hij had klachten waardoor een circumcisie noodzakelijk was. ‘Dat stond als een paal boven water’ is hier een ongelukkige woordspeling.
Onze huisarts had verteld wat er zou gebeuren: de wond zou dichtgeschroeid worden en nog dezelfde dag zou hij ‘gewoon alles weer kunnen’. Geen van beide bleek achteraf waar.
De wond werd gehecht met draadjes die vanzelf moesten oplossen, en als de huisarts met ‘alles weer kunnen’, urineren bedoelde, had hij gelijk.
Die bewuste dag zouden twee patiënten een besnijdenis ondergaan. Een zesjarig jongetje lag in het andere bed. Als je pas zes bent, mag je nog huilen en openlijk bang zijn. Mijn levensgezel leek met opgewekt gemoed de kleine operatie tegemoet te zien. Het kan natuurlijk ook dat hij zijn angst manhaftig verborgen hield, niet alleen voor mij, maar vooral om dat jongetje niet nog banger te maken. Toen ik hem ‘s middags ophaalde, zag hij er echter net zo opgelucht uit als het jochie in dat andere bed. Het was hun allebei meegevallen.
De eerste twee weken mocht ik mijn lief, met name ‘s ochtends als hij net wakker werd, nergens aanraken, niet eens aan een schouder, want dan ging het al snel van ‘au, au, niet doen.’
Na een dag of tien waren alle hechtingen opgelost, op eentje na. Die bleef maar zitten en… enfin, iedereen snapt dat wij dit beiden niet prettig vonden. Daarom gingen mijn vriend en ik er samen mee naar onze huisarts. ‘Die hechting had allang vergaan moeten zijn’, zei de arts. ‘Ga daar maar zitten en doe je broek uit.’ Hij pakte een lancetje en probeerde dat achter de hechting te krijgen, hetgeen niet lukte. De huid was opgezet, het mes zag er angstaanjagend uit, kortom, het ging niet goed. Daarom besloten arts en patiënt na onderling overleg om niet verder te peuteren, maar het nog even af te wachten. Die hechting moest ooit uit zichzelf wegrotten.
Weer een week later zat dat rotdraadje er nog. We vertelden dat tegen een vriendin, die verpleegkundige is. ‘Als ik in de buurt ben, zal ik er wel eens naar kijken’ beloofde zij.
Ik wist dat ze onaangekondigd zou komen, maar toch: het is een rare gewaarwording, zo thuiskomen als je even weg bent geweest. Zonder moeite sneed onze vriendin, pijnloos, de hechting door.
Mijn vriend was haar heel dankbaar en ik, diezelfde avond, ook.

Deze dokter kende ik al jaren, deels omdat ik hem in die functie wel eens was tegengekomen bij familie en vrienden waar ik op ziekenbezoek ging en ook troffen we elkaar nogal eens bij maatschappelijke evenementen.
Ik vond hem altijd een aardige man, maar nu beledigde hij me toch wel een beetje.
Nom de Dieu! Ik was 54 jaar, in de bloei van mijn leven!
Dus hoezo: ‘verloren gegaan’? Dat liet ik me niet zeggen!
En omdat ik toch niets beters omhanden had, werd ik schrijver, columniste, om precies te zijn. Binnen redelijk korte tijd is het me gelukt om betaald te worden voor de vruchten van mijn arbeid. Alle reden om die man dus dankbaar te zijn. En nu hij afscheid neemt, leek me dat een mooie gelegenheid om hém eens als onderwerp te nemen. Er valt genoeg over hem te vertellen…

Zoals die ene keer toen ik als plasmadonor in een lange rij wachtenden stond te schuifelen van het ene vooronderzoek naar het andere. Vanachter een kamerscherm verried een rookpluim de aanwezigheid van de keuringsarts. Er waren niet veel twijfelgevallen die door hem beoordeeld moest worden, die avond. Blijkbaar verveelde hij zich want hij kwam achter zijn scherm vandaan om de stoet te observeren. Een jongeman trok zijn aandacht, aan de begroeting te oordelen was het een van zijn patiënten.
‘Hé, leuk! De eerste keer zeker?’
‘Ja dokter.’
‘Je weet dat het zéér doet, hè? Vooral de eerste keer! Ja, als het niet zo was, zou ik het ook zeggen maar ik wil je toch even waarschuwen. Weet je wel zeker dat je ermee doorgaat? Nou kan je nog terug…’

Het is ook wel voorgekomen dat ik toevallig ergens op ziekenbezoek was als hij daar een visite aflegde. Zoals ten tijde van het overlijden van mijn schoonouders. Ik hoop wanneer mijn tijd gekomen is ook zo’n arts aan mijn bed te vinden.

Andere keren ontmoetten we elkaar gelukkig onder minder enerverende omstandigheden. Onvergetelijk is die ene keer dat ik bij een herniapatiënte op bezoek was toen hij arriveerde. ‘Nee hoor, je hoeft niet weg’, werd me gezegd. Ik zag hoe de vrouw uit angst voor een mogelijke operatie haar klachten ontkende, terwijl haar levensgezellin – achter haar rug, met gebaren die wel voor de arts en mij waarneembaar waren – alles wat zij zei ontkrachtte.
Toen de patiënt op de vraag van de arts antwoordde dat het goed met haar ging, schudde de andere vrouw heftig van nee. En toen de patiënt zei dat ze geen pijn meer had, werd er achter haar rug ja geknikt.
Alleen dát al was komiek. Maar de humor en het sarcasme waarmee de dokter haar angst relativeerde, sloeg werkelijk alles: ‘Wat ik zit te schrijven, vraag je? Nou, een brief voor de orthopeed. Dat hij, zodra je de eerste keer bij hem binnenkomt, jou spoorslags onder narcose moet brengen, nog voordat de deur achter je dicht is en ogenblikkelijk moet beginnen met opereren. Dat hij vooral niet eerst de meer gebruikelijke therapieën moet proberen. Gewoon: pats boem, meteen het mes erin!’ De vrouw is naar de orthopeed gegaan en zonder operatie van haar rugpijn genezen.

Ik schreef al dat ik deze huisarts ook in het verenigingsleven regelmatig tegenkwam. In het dorp waar hij werkzaam was zijn huisdokters nog notabelen. Net als de pastoor was hij aanwezig bij zo ongeveer iedere bijeenkomst waarbij het maatschappelijk belang aan de orde was.
Ooit was hij voorzitter van het bestuur van het buurthuis en in die hoedanigheid verzorgde hij de speech tijdens een nieuwjaarsreceptie. Dat soort redevoeringen is vaak een verplicht nummertje maar zoals deze man zich van die taak kweet, werd het een publiekstrekker. Daar kon geen cabaret tegenop.

Nooit vergeet ik hoe hij, vanachter een spreekgestoelte waarop hij met beide handen leunde, de verkoopcijfers van het horecadeel aan ons voorlas: ‘Zoveel geld is omgezet aan koffie, het bedrag aan frisdrank bedraagt zoveel, bier leverde zoveel gulden op en aan spiritualiën hebben we het bedrag van zoveel omgezet.’

Hier pauzeerde hij even, keek over zijn hoornen leesbril de zaal in en gaf ons allen even het gevoel dat hij ieder van ons persoonlijk toesprak.
‘Mensen,’ zei hij, ‘Dat laatste, dat kan béter!’

Een kleurrijk mens, inderdaad. En nu stopt hij met werken. Hoeveel huisartsen ik na hem nog zal verslijten, dat weet ik nu nog niet. Ik ben namelijk best een eigenwijze patiënt. Wat ik wel weet is dat ik veel aan hem te danken heb. Niet alleen het feit dát ik schrijf maar daarnaast gaf hij me stof om stukjes over te schrijven… Want deze huisarts, daaraan is een cabaretier verloren gegaan…